BUMA Stemra

De vraag

Na corona werkten de mensen van Buma Stemra anders. Het kantoor werd steeds meer een plek om elkaar te ontmoeten, maar de indeling was daar niet op gemaakt. Er waren werkplekken genoeg en te weinig plekken om te overleggen, en het geluid werd als onprettig ervaren. Buma Stemra wilde weten waarom sommige plekken wel werkten en andere niet.

_{Eerst elke ruimte in kaart}

We hebben het hele gebouw doorgelopen: het bedrijfsrestaurant, vier vleugels op twee verdiepingen en de grote presentatieruimte. Per ruimte legden we vast wat de wens was, wat er niet werkte en waarom. Dat deden we volgens het WAVE-principe: Werkplek, Akoestiek, Verlichting en Ergonomie.

Het meest leerden we van een plek die wél werkte. De ankerplaats op de tweede verdieping was altijd bezet: een hoge tafel bij de koffie voor een kort gesprek, een zitje om langer te blijven, een lichte uitstraling. Die werd de blauwdruk voor de ankerplaats een verdieping hoger, waar mensen niet bleven zitten.

Wat we tegenkwamen

Werkplek. In een grote werkruimte zaten medewerkers met hun rug naar de looproute en viel het licht van achteren op hun scherm. Door de opstelling waren twee werkplekken helemaal niet te gebruiken. Ons advies: vier rijen van vier, dwars op het raam.

Akoestiek. In vergaderruimte POP waren alle wanden hard, met zoveel nagalm dat gesprekken moeilijk te volgen waren. Een akoestisch wandpaneel van minimaal 5 centimeter dik vangt de frequenties van spraak op.

Verlichting. In vergaderruimte Jazz hingen open lichtbronnen te laag. Ze verblindden de mensen aan tafel en gaven problemen met de camera bij videobellen. Indirecte pendels geven ruimtelijk licht zonder die hinder.

Ergonomie. De stoelen in de vergaderruimtes waren gemaakt voor een kantine, niet voor een vergadering van twee uur. Ons advies was ze te wisselen met de comfortabeler stoelen uit de presentatieruimte.

Van advies naar plan

Het rapport gaf per ruimte een concreet advies, met drie rode draden. Waar het kon, kreeg bestaand meubilair een nieuwe plek: kantinetafels met een hoger onderstel als bartafel, treinbanken met hoge rug als geluidsbuffer naast een vergaderruimte. Elke ruimte kreeg één duidelijke functie, zodat kleine kamers die steeds als eigen werkplek werden geclaimd weer beschikbaar kwamen voor overleg. En elke vleugel kreeg een eigen stijlplan, zodat je meteen weet op welke verdieping je bent.

We hebben ook bewust dingen niet meegenomen. De bureaus en bureaustoelen voldeden, dus die bleven buiten het advies. De offertes per onderdeel stonden los van het rapport, zodat Buma Stemra zelf kon kiezen waar ze wilden beginnen.

De uitvoering

Diverse stoelen en meubels hebben we opgeknapt: nieuwe stof, nieuwe kleuren en een nieuwe houtbeits, passend bij het stijlplan. Alle ruimtes hebben we opnieuw geïnventariseerd en de indeling zo gemaakt dat werkplekken aansluiten op de ontmoetingsplekken. Teams kunnen bij elkaar blijven en van daaruit door naar een plek om geconcentreerd te werken.

‍

‍